**"Bir Çelenkten Korkan İktidar"**

 **"Bir Çelenkten Korkan İktidar"**


Bugün "Derelerin Kardeşliği Platformu'nun"çağrısıyla Trabzon Meydanı'nda; madenlere, HES'lere ve taş ocaklarına karşı düzenlenen basın açıklamasında demokrasi güçleri, siyasi partiler, sendikalar ve demokratik kitle örgütleriyle birlikteydik.


Takvim 15 Temmuz'u gösteriyordu.


AKP'nin yıllarca iktidarını paylaştığı "Gülen cemaatiyle" yollarını bir darbe girişiminin ardından ayırdığı, eski ortağını "terörist" ilan ettiği günün yıldönümü... 


Devlet bu günü "Demokrasi ve Millî Birlik Günü" olarak resmi bayram ilan etti. Her yıl meydanlar süsleniyor, kürsüler kuruluyor, nutuklar atılıyor. "Millî irade" adına uzun konuşmalar yapılıyor.


Bir öğretmen emeklisi abimin dikkatimi çeken ise ne o konuşmalardı ne de bitmeyen 15 Temmuz tartışmaları.


Yanıma gelen emekli öğretmen abimiz Atatürk büstünü işaret ederek sordu:


"Bugün resmî bayram değil mi?"


"Evet."


"Peki çelenk nerede?"


Baktım, gerçekten de yoktu. Bir an düşündüm.


Cumhuriyet'in kurucusunun büstü, Cumhuriyet adına kutlanan resmi bir günde sessiz ve yalnız bırakılmıştı.


Belki birileri bunu sıradan bir ihmal olarak görecektir. Ama siyaset, bazen en çok semboller üzerinden konuşur. Neyin hatırlandığı kadar neyin unutturulduğu da politiktir.


Siyasal İslam, Cumhuriyet'in kurumlarını devraldı; fakat Cumhuriyet'in aydınlanmacı, laik ve kamucu mirasıyla hiçbir zaman gerçek bir barış kuramadı.


 Çünkü o miras, yalnızca bir tarih anlatısı değil, aynı zamanda egemenliğin kaynağını gökten alıp yeryüzüne, kullardan alıp yurttaşlara veren tarihsel bir kopuştu. En azından kavram olarak öyleydi. 


Bugün sermaye ile dini muhafazakârlığın kurduğu siyasal blok, Cumhuriyet'in kamucu birikimini yıllardır adım adım tasfiye ediyor. Ormanlar maden şirketlerine, dereler enerji tekellerine, kıyılar turizme, şehirler ranta açılırken; "millî birlik" söylemi de bu sınıfsal dönüşümün ideolojik örtüsüne dönüştürülüyor.


Biz de zaten bugün tam da bunun için meydandaydık.


Dereleri savunmak için...


Ormanları savunmak için...


Yaşamı savunmak için...


İşin ironisi şu dostlar :


Cumhuriyet adına resmi bayram kutlayanlar, Cumhuriyet'in kurucusuna bir çelengi çok görüyor; ama ülkenin dağlarını, derelerini ve ormanlarını holdinglere cömertçe dağıtmakta hiçbir tereddüt yaşamıyorlar.


Demek ki mesele yalnızca bir çelenk değil.


Mesele, hangi Cumhuriyet'i sahiplendikleri; hangi sınıfın çıkarını temsil ettikleri ve hangi tarihle gerçekten bağ kurduklarıdır.


Bazen boş bırakılmış bir kaide, saatlerce süren resmi nutuklardan daha fazla şey anlatır.


Bunu yazar mısın diye söyledi sevgili yoldaş hocam, abim, ben de yazmayı denedim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Bilgi Çağında Cesaretin Çöküşü"**

 **"Bilgi Çağında Cesaretin Çöküşü"** İnsanlığın tarihine şöyle geriye doğru dönüp baktığımızda bir zamanlar insanlar mağaralarda yaşardı. Sonra mağaradan çıktı. Sonra köyler kurdu. Sonra şehirler. İhtiyaçları artıkça  fabrikalar, üniversiteler, laboratuvarlar, uzay istasyonları… Zaman içinde insanlık atomu parçaladı, aya gitti, yapay zekayı  üretti, saniyeler içinde kıtaları birbirine bağladı. Ama bütün bu büyük ilerlemelerin ortasında başka bir şey oldu.  İnsan, bilim ve teknolojide ilerlerken kendi içine çekildi. Bugün elimizde tarihin en gelişmiş teknolojisi var. Ama belki de tarihin en yalnız yaşayan insanı ile karşı karşıyayız maalesef.  Çünkü bilim ve teknoloji insanın araçlarını geliştirir, insanın ruhunu, ahlakını, cesaretini, dayanışma duygusunu otomatik olarak geliştirmez.Hatta bazen tam tersini yapar. Bunun için başka bir şeye ihtiyaç vardır. Gelişirken kendi ürettiği sistemin kölesi, yabancısı oldu. Bir taraftan bilim üretti, bir taraftan köleliğini...
Devamı

**"Türkiye Solunun Bitmeyen 19 Mayıs Tartışması"**

 **"Türkiye Solunun Bitmeyen 19 Mayıs Tartışması"** Bugün 19 Mayıs. Ve sosyal medyada yine her yıl tekrarlanan o bitmeyen kavga. Bir tarafta, 1. Paylaşım Savaşı sonrası işgal altındaki bir ülkenin Anadolu’da ayağa kalkışını, Cumhuriyetin ve antiemperyalist kurtuluş mücadelesinin başlangıcını görenler var. Cumhuriyetçiler, Kemalistler, yurtseverler için 19 Mayıs, teslimiyete karşı verilen tarihsel bir cevaptır. Diğer tarafta ise Rum sürgünlerinin, Pontos trajedisinin ve devamında Trabzon’da katledilen Mustafa Suphi ve yoldaşlarına uzanan karanlık sürecin başlangıcını hatırlayanlar var. İşte yıllardır aynı kavga burada dönüp duruyor. Aynı cümleler, aynı öfkeler, aynı saflaşmalar. Oysa komünistler artık bu kısır döngünün dışına çıkmak zorundadır. Tarihi birbirine karşı sallanan bir sopa gibi değil, halkların acıları ve mücadeleleriyle birlikte anlamak zorundayız. Türkiye’de komünist hareketin önündeki temel sorunlardan biri, geçmişin bütün tarihsel yaralarını bugünün dar hizip k...
Devamı

**"Entelektüel Sefalet ve Nefretin Sınıfsal Dili"**

 "Kılıç artığı” tartışması bir kişinin değil, bu ülkede inkarla beslenen ırkçı dilin ve onu üreten sınıfsal-entelektüel düzenin iflasıdır. **"Entelektüel Sefalet ve Nefretin Sınıfsal Dili"** Mine Kırıkkanat sahneden “siz kazandınız” diyerek çekildi. Ama bu bir geri çekilme değil; üstenci bir dilin, hesap vermeden alan terk etme biçimidir. Üstelik giderken bile o ulusalcı dili, o dışlayıcı tonu terk etmeden.  Önce vur, sonra özür dile. Ardından “bilmiyordum” de. Bu bir “aydın” tavrı değildir. “Kılıç artığı” yazarken ne dediğini bilmiyor olabilir mi? Ya da Mahirler için “bok yoluna gittiler” derken kullandığı dilin ne anlama geldiğini gerçekten bilmiyor muydu? Hayır. Sorun bilgisizlik değil. Sorun zihniyettir. Bu dil, yalnızca bir kelime seçimi değildir. Bu dil, bir halkın mücadelesini değersizleştiren, bir inancı aşağılayan, bir tarihi yok sayan üstten bakışın dilidir. “Bok yolu” dediği şey, bu ülkenin devrimci birikimi, sosyalist mücadele geleneği ve bir halkın kurtuluş ...
Devamı