**'Bayrağı Temize Çıkarmak"**

 **'Bayrağı Temize Çıkarmak"**


Nato toplantısının bu yıl Ankara’da yapılıyor olması ülkenin devrimcilerini anti- emperyalizm ve anti- Kapitalizm üzerinden sokaklara döktü. 


Bazı sol, sosyalist parti ve grupların Türk bayrağı ile sokaklara çıkması neredeyse sol içi tartışmalarda Nato gündeminin önüne geçti. Gönül isterdi ki bu tartışmalar yaşanmasın. Kim kendisini nasıl ifade edip anti-kapitalist temelde  anti emperyalist tavırla bu terör örgütüne karşı duruyorsa oradan bakılsın. Ama bayrağın bugün temsil ettiği sınıfı da unutmayalım. Bu  yazıya  itirazlar gelebilir. Bayrak bir ulusu temsil ediyor diye. Olabilir . Ama o ulusu temsil eden bayrak bugün egemenlerin ellerinde o ulusu oluşturan halkların sömürülmesinin aracı olarak kullanıldığı gerçeğini de unutmadan. Egemenlerin elinden alınmadan asla yoksulların , işçilerin , emekçilerin olmayacaktır.


Elbette bayrak konusu önemlidir. NATO’nun, ABD’nin bayrağı yanında dalgalanan bir bayrak bugün emekçileri temsil etmiyor. Bayrak sosyalist devrim olmadan , savaşların , sömürünün üstünü örtmeye devam edecektir. Bu hassas konuya gelin sınıfsal olarak bakalım.


Bayrak, kendi başına ne özgürdür ne de tutsaktır. O, bir kumaş parçasıdır. Ona anlam yükleyen, onu hangi sınıfın, hangi siyasal projenin ve hangi tarihsel mücadelenin hizmetine sunduğudur.


Egemen sınıflar, kendi iktidarlarını milletin ortak çıkarı gibi gösterebilmek için bayrağı sürekli kutsallaştırır. Böylece sermayenin çıkarları, devletin politikaları ve egemenlerin savaşları, bayrağın gölgesine saklanır. İşçinin alın teri sömürülürken, köylünün toprağı elinden alınırken, gençler işsiz bırakılırken, "bayrak" bütün bu çelişkilerin üzerini örten ideolojik bir perdeye dönüştürülür.


Oysa Marksist açıdan bayrak, üretim ilişkilerinden ve sınıf mücadelelerinden bağımsız düşünülemez. Bir ülkede fabrikalar özelleştirilirken, madenler uluslararası tekellere açılırken, emekçiler yoksullaşırken aynı bayrağın dalgalanıyor olması, o bayrağın emekçiler adına dalgalandığı anlamına gelmez. Çünkü bayrak, hangi sınıfın iktidarında bulunduğuna göre farklı bir siyasal içerik kazanır.


Bu yüzden bayrağı temize çıkarmak, onu egemen sınıfın ideolojik aygıtı olmaktan kurtarmakla mümkündür. Bayrağı gerçekten halkın bayrağı hâline getirecek olan, onu kutsal bir nesne ilan etmek değil; altında yaşayan insanların eşit, özgür ve sömürüsüz bir yaşam kurabilmesidir.


Bir bayrak, işçinin grev hakkı yasaklanırken, köylünün toprağı şirketlere devredilirken, halkın iradesi bastırılırken temiz kalamaz. Bayrağın onuru, gönderde dalgalanmasından değil; altında yaşayan insanların onurlu yaşayabilmesinden doğar.


Gerçek yurtseverlik de burada başlar. Bayrağı sermayenin, emperyalizmin ve baskının simgesi hâline getirenlere karşı; onu emekçilerin, özgürlüğün ve halk egemenliğinin sembolü hâline getirme mücadelesi... Marksizm açısından bayrağı temize çıkarmanın tek yolu budur.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Bilgi Çağında Cesaretin Çöküşü"**

 **"Bilgi Çağında Cesaretin Çöküşü"** İnsanlığın tarihine şöyle geriye doğru dönüp baktığımızda bir zamanlar insanlar mağaralarda yaşardı. Sonra mağaradan çıktı. Sonra köyler kurdu. Sonra şehirler. İhtiyaçları artıkça  fabrikalar, üniversiteler, laboratuvarlar, uzay istasyonları… Zaman içinde insanlık atomu parçaladı, aya gitti, yapay zekayı  üretti, saniyeler içinde kıtaları birbirine bağladı. Ama bütün bu büyük ilerlemelerin ortasında başka bir şey oldu.  İnsan, bilim ve teknolojide ilerlerken kendi içine çekildi. Bugün elimizde tarihin en gelişmiş teknolojisi var. Ama belki de tarihin en yalnız yaşayan insanı ile karşı karşıyayız maalesef.  Çünkü bilim ve teknoloji insanın araçlarını geliştirir, insanın ruhunu, ahlakını, cesaretini, dayanışma duygusunu otomatik olarak geliştirmez.Hatta bazen tam tersini yapar. Bunun için başka bir şeye ihtiyaç vardır. Gelişirken kendi ürettiği sistemin kölesi, yabancısı oldu. Bir taraftan bilim üretti, bir taraftan köleliğini...
Devamı

**"Türkiye Solunun Bitmeyen 19 Mayıs Tartışması"**

 **"Türkiye Solunun Bitmeyen 19 Mayıs Tartışması"** Bugün 19 Mayıs. Ve sosyal medyada yine her yıl tekrarlanan o bitmeyen kavga. Bir tarafta, 1. Paylaşım Savaşı sonrası işgal altındaki bir ülkenin Anadolu’da ayağa kalkışını, Cumhuriyetin ve antiemperyalist kurtuluş mücadelesinin başlangıcını görenler var. Cumhuriyetçiler, Kemalistler, yurtseverler için 19 Mayıs, teslimiyete karşı verilen tarihsel bir cevaptır. Diğer tarafta ise Rum sürgünlerinin, Pontos trajedisinin ve devamında Trabzon’da katledilen Mustafa Suphi ve yoldaşlarına uzanan karanlık sürecin başlangıcını hatırlayanlar var. İşte yıllardır aynı kavga burada dönüp duruyor. Aynı cümleler, aynı öfkeler, aynı saflaşmalar. Oysa komünistler artık bu kısır döngünün dışına çıkmak zorundadır. Tarihi birbirine karşı sallanan bir sopa gibi değil, halkların acıları ve mücadeleleriyle birlikte anlamak zorundayız. Türkiye’de komünist hareketin önündeki temel sorunlardan biri, geçmişin bütün tarihsel yaralarını bugünün dar hizip k...
Devamı

**"Entelektüel Sefalet ve Nefretin Sınıfsal Dili"**

 "Kılıç artığı” tartışması bir kişinin değil, bu ülkede inkarla beslenen ırkçı dilin ve onu üreten sınıfsal-entelektüel düzenin iflasıdır. **"Entelektüel Sefalet ve Nefretin Sınıfsal Dili"** Mine Kırıkkanat sahneden “siz kazandınız” diyerek çekildi. Ama bu bir geri çekilme değil; üstenci bir dilin, hesap vermeden alan terk etme biçimidir. Üstelik giderken bile o ulusalcı dili, o dışlayıcı tonu terk etmeden.  Önce vur, sonra özür dile. Ardından “bilmiyordum” de. Bu bir “aydın” tavrı değildir. “Kılıç artığı” yazarken ne dediğini bilmiyor olabilir mi? Ya da Mahirler için “bok yoluna gittiler” derken kullandığı dilin ne anlama geldiğini gerçekten bilmiyor muydu? Hayır. Sorun bilgisizlik değil. Sorun zihniyettir. Bu dil, yalnızca bir kelime seçimi değildir. Bu dil, bir halkın mücadelesini değersizleştiren, bir inancı aşağılayan, bir tarihi yok sayan üstten bakışın dilidir. “Bok yolu” dediği şey, bu ülkenin devrimci birikimi, sosyalist mücadele geleneği ve bir halkın kurtuluş ...
Devamı