**" Biraz Bahar Gerek..."** 'Huzur denilen o şeyin her santimine ihtiyacım var bu aralar. Bana biraz bahar gerekiyor. Çok üşüdüm.' Maksim Gorki Huzur denilen o şeyin her santimine ihtiyacım var. Yalnızca bir evin içinde değil, bir halkın bağrında eksik bu. Yüzyılın en uzun kışını yaşıyoruz belki de; aylar değil, rejimler birikti üzerimizde. Betonun, baskının, ekranların ve yalanların arasında sıkışmış bir hayat sürüyoruz. Ve ben, bu gri sabahların içinden geçerken, ruhumun çatlayan yerlerinden Bahar sızsın istiyorum. Çünkü çok üşüyorum… Üşümek, sadece hava soğukken olmuyor. Bazen insan kendi ülkesinde vatansız, kendi bedeninde yurtsuz hissediyor. Gün oluyor, sabah haberleri bir bıçak gibi saplanıyor içimize; bir çocuk daha açlıktan ölmüş, bir kadın daha susturulmuş, bir işçi daha göçük altında kalmış. Ve biz, hâlâ yaşıyoruz sanıyoruz. Oysa bu bir donma hali… Topluca bir soğukta, topluca titriyoruz. Ben artık bir çiçeğin inadı kadar direngen, bir çocuğun gülüşü kadar inançlı olmak istiyorum. Biraz Bahar gerek. Biraz sokaklarda yeniden yürüyebilmek, bir meydanda adımızı bağırabilmek, bir dostun gözlerinde güven bulabilmek… Çünkü Bahar, sadece doğanın değil; halkların da dirilişidir. İçimde bir kadın konuşuyor bazen. Dağların tepesinde, tüfeğiyle değil, sözüyle nöbet tutan bir kadın. Diyor ki: “Bahar, teslim olmayanların mevsimidir.” Onun sesiyle ısınıyor kalbim. Ve ben anlıyorum ki, huzur sadece sükûnet değil; bazen bir devrimin en kırılgan, en zarif hali... Evet, Gorki haklıydı. Huzura ihtiyacım var. Ama öyle sehpanın üstünde duran bir mum gibi değil. Küllerinden doğan bir halkın yankısı gibi. Öyle bir Bahar gerek ki, hem insanı hem toplumu sarıp sarmalasın. Çünkü ben artık donmak istemiyorum. Çünkü biz artık donmak istemiyoruz. Biraz Bahar gerek. Biraz adalet. Biraz eşitlik. Biraz insanlık.