**'Ekmek ve Savaş"**

 **'Ekmek ve Savaş"**


Ekmek yere düştüğünde eğiliriz, yerden alırız, öperiz belki, alnımıza koyarız. Bir yoksulluk terbiyesi değildir bu sadece; bir halk hafızasının, binlerce yılın açlığına karışmış sessiz bir dualar zinciridir. 


Ekmek yere düştüğünde savaş çıkmaz. Hatta tam tersine, o an sessizlik olur, saygı olur, utanç olur.


 Fakat kimsenin görmediği başka bir yerde, başka bir sofrada, ekmek kabarıp da şatafatlı masaların ortasında ihtişamlı dilimlere bölündüğünde, asıl orada başlar sınıf savaşı.


Çünkü yoksulun sofrasında ekmek bölüşülür; patronun sofrasında ise sahiplenilir. Biri için hayattır, diğeri için istatistik. Biri için günün alın teriyle yoğrulmuş kutsal bir uğraştır, öteki için kar tablosunda artı hanesine yazılmış bir rakam. 


Ve ne gariptir ki bu rakam büyüdükçe, o kutsal uğraş küçülür, ezilir, sömürülür.


Ekmek büyürken değil, büyütülürken suç işler. Patronun sofrasında semiren o ekmek, aslında başkasının hakkıyla kabarmıştır. 


Ekmek burada artık sadece bir yiyecek değil, iktidarın ve eşitsizliğin sembolüdür. Orada, bir somun ekmek değil, yüzlerce işçinin uykusuz geceleri, kadınların taş kıran elleri, çocukların yoksul sabahları büyütülür.


O yüzden bu savaş, silahların değil sofraların savaşına benzer. Kaşıkla değil işçi ile yapılır. 


Sınıf savaşı, her gün aynı saatte aynı otobüse binen bedenlerle, aynı saatte ofis camından aşağıyı izleyen gözler arasında yaşanır.


 Biri ömrünü harcar, diğeri karını artırır. Biri çalışır, diğeri büyür. Biri yer, diğeri doyar.


Ekmek yere düştüğünde belki biz utanırız ama ekmeğin büyüdüğü o sofralarda kimse utanmaz. Asıl savaş bu utanmazlığın başladığı yerde başlar. Birinin ağzında çiğnenen her lokma, ötekinin boğazına dizilen öfke olur.


Ve bir gün, o büyütülmüş ekmekler boğazlara dizildiğinde, o sofralar yıkılır. Çünkü sınıf savaşı önce ekmekle başlar, sonra da onunla biter.


Ama o zaman artık sofralar değil, işçi sınıfı büyür. Ve ekmek yeniden yere değil, sofraya düşer.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı