Bir Köy Kahvesi Sohbeti” Felsefe Demli, Çay Şekersiz

 Özellikle son iki ayda yaşadıklarım beni yoğun bir okumaya itti. Yeniden en baştan felsefe okumaya başladım. 

Ama sadece öyle okuyup geçmiyorum. Notlar alıyorum, yazıyorum ve felsefecilerin aforizmalarını düşünüp kendimce yorumlamaya çalışıyorum. Tabi bunları da yazıyorum. 

Belki bir gün birilerinin işine yarar diye de konuşturmaya çalışıyorum onları. Sonuçta felsefe işinde doğru mu veya yanlış mı diye düşünmeye gerek yok sanırım. Herkes kendi çıkarımını yapar. 

Şimdiye kadar okuduğum ilk dönem felsefeciler ile ortaçağ felsefecilerini bir köy kahvesinde çayla birlikte sohbete davet ettim. 

Bakalım çay mı demli kafalar mı? 

Buyrun. 

“Bir Köy Kahvesi Sohbeti” 

Felsefe Demli, Çay Şekersiz

Bir köy düşün… Bu benim köyüm olsun. 

Ortada Arnavut kaldırım bir yol, kenarında bakkal, onun yanında da bir kahvehane. 

Tahtadan  sandalyeler , telden sineklik, duvarda sararmış Trabzonspor posteri…

İçeride, sobanın başında birkaç yaşlı ,bir kaç genç çay içiyor. Ama o gün, kahvede alışılmadık bir kalabalık var. Çünkü günlerden yaz ve çay mevsimi. Kalabalık olması normal. 

Çaycı namı değer cellat Bülent elinde tepsiyle içeri girdi, bağırdı:

— “Beyler! Bu gün  misafirlerimiz var! Ben bilmem ama Felsefenin büyükleri diyorlar, onlar geldi!”

Kapıdan sırayla içeri girdiler:

Sokrates elinde bir soru,

Platon cebinde idealarla,

Aristoteles dizinde mantık,

Farabi udunu sırtlamış,

İbn Sina parmaklarında nabız,

Gazali gözlerinde sorgu,

İbn Rüşd elinde kalem,

Thomas Aquinas koltuğunun altında kitaplarla.

Cellat Bülent şaşkın:

— “Yahu bu kadar bilge bir araya gelirse çay demlenmez, kafa demlenir!” 

Herkes oturdu. Ayakları metal üstü ahşap masaya sadece çay değil, yüzlerce yılın düşüncesi döküldü.

Sokrates söze girdi:

— “Soru soran var mı? Ben buraya cevap vermeye değil, kafa karıştırmaya geldim.”

Kahveden bir genç el kaldırdı:

— “Usta, bu dünya niye böyle adaletsiz?”

Platon hemen atıldı:

— “Çünkü bu dünya gölgedir. Gerçek dünya, idealar dünyasıdır. Orada her şey kusursuzdur.”

Aristoteles kaşlarını çattı:

— “Platon yine uçmuş… Gerçek olan bu dünyadır. Burada yaşar, burada düşünürüz. Ahlak da siyaset de buradadır.”

Farabi udunu kenara koydu:

— “İkisi de haksız değil, ama hakikat arayışı akılla başlar. Aklı olmayanın devleti olmaz, adaleti olmaz.”

Gazali bir yudum çay aldı, sessizce baktı:

— “Siz çok düşünüyorsunuz. Her şey akılla çözülmez. Kalbin sükûnu daha büyüktür.”

İbn Rüşd hemen söze girdi:

— “Ama kalbin ne dediğini anlamak için önce akıl gerek! Akıl yoksa inanç kör olur.”

İbn Sina elindeki çaya baktı:

— “Bedenin ilacı varsa, ruhun da vardır. Ama her derde deva, önce düşünmektir.”

Thomas Aquinas gülümsedi:

— “İnançsız akıl da eksiktir. Bir insan hem düşünebilmeli hem inanabilmelidir. Biri diğerine düşman değildir.”

Kahvedeki amcalardan biri hışımla sordu:

— “Yani şimdi biz ne yapacağız? Akla mı inanacağız, kalbe mi?”

Sokrates döndü:

— “Siz önce sorunuzu sevin. Sorunun cevabını illa hemen aramayın. Sormaya devam edin. Soru soran adam, köle olamaz.”

Cellat Bülent çay doldururken mırıldandı:

— “Ben anlayamadım ama, bu kadar adam toplanmışsa boş konuşmaz. Demek ki insan düşününce özgürleşir.” herhslde dedi. 

Köyün gençlerinden İlyas , arka masadan seslendi:

— “Ben bir şey anladım: Akıl olmadan kalp yetmez.

Kalp olmadan da akıl eksik kalır. Ama ikisi de özgür değilse, hiçbir şey tam değildir.”

Herkes sustu.

Filozoflar başlarıyla selamladı. Farabi udunu eline aldı, ince bir ezgi çalmaya başladı. Ve Cellat son çayları getirirken dedi ki:

 “Bakın beyler, ben çayı demlemesini bilirim ama kafayı demlemeyi sizden öğrendim.

Bizim ‘kafamız basmaz’ deriz ya… Artık anladım ki, düşünmek zekâyla değil, cesaretle ilgilidir.”

Düşündükçe aklımızla yüreğimizi anlayacak daha aydınlık bir dünyaya kavuşacağız. 

Sonra hep birlikte dağıldılar.