**"BARETİN SESİ BAŞKENTE VURDU"**

 Aylarca ödenmeyen ücretler, gasp edilen tazminatlar ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı madenciler Ankara’da. Talepler açık, irade net: Haklarımızı alana kadar buradayız.


**"BARETİN SESİ BAŞKENTE VURDU"**


24 Nisan sabahı yine hak arama mücadelesi için Ankara'da Kurtuluş parkında olan madencilere biber gazı sıkıldı. Ne zaman işçiler gaspedilen hakları için eyleme çıksa karşılarında devletin şiddetini görüyorlar. 


Emekleri ile patronları zengin eden işçiler bu emeklerinin karşılığı olmayan ücretlerini bile vermemek için çeşitli bahaneler üreten şirketlere karşı maaşlarını, özlük haklarını, kıdemlerini, iş güvenliği haklarını talep edince suçlu muamelesi görüyorlar. 


Doruk Madencilikte çalışan yaklaşık 110 işçi, yukarda yazdığımız nedenlerden dolayı sendikaları Bağımsız Maden İş öncülüğünde Eskişehir Mihalıççık’tan başlayarak günler süren bir yürüyüşün ardından başkente ulaştı.


 Bu yürüyüş, yalnızca bir ulaşım biçimi değil, işçi sınıfının taleplerini doğrudan siyasi merkeze taşıma iradesinin somut bir ifadesidir.


Eylemin merkezinde, Doruk Madencilik işçileri yer almaktadır. Söz konusu işletme, Yıldızlar SSS Holding bünyesinde faaliyet göstermektedir. İşçilerin temel talepleri; aylarca ödenmeyen ücretlerin derhal ödenmesi, kıdem ve ihbar tazminatlarının eksiksiz verilmesi, sendikal haklara yönelik baskıların son bulması ve güvenli çalışma koşullarının sağlanmasıdır. Tamamen insana ait taleplerdir.


Madenciler, Ankara’da Kurtuluş Parkı’nda eylemlerini sürdürmektedir. Park, fiilen bir direniş alanına dönüşmüş; işçiler aileleriyle birlikte burada bekleyişlerini ve protestolarını sürdürmektedir. Süreç içerisinde açlık grevi başlatılmış, kamuoyunun dikkatini çekmek amacıyla çeşitli eylem biçimleri uygulanmıştır. Bunlardan bir tanesi de baretlerini yere vurarak işçinin baret sesini hükümetin duymasını sağlamak istemeleridir.


Ancak işçilerin bu meşru taleplerine karşılık verilen yanıt, diyalogdan ziyade güvenlikçi müdahale olmuştur. Eylem sürecinde çok sayıda işçi gözaltına alınmış, yürüyüş ve basın açıklamaları engellenmiştir. 


Yaklaşık 110 madencinin gözaltına alındığı süreç, daha sonra serbest bırakılmalarıyla sonuçlanmış olsa da, bu müdahaleler işçilerin hak arama mücadelesine yönelik baskıların sürdüğünü göstermektedir.


Yaşananlar, Türkiye’de madencilik sektörünün yapısal sorunlarını bir kez daha açığa çıkarmıştır. Maden sahalarının ruhsatlandırılmasından üretim süreçlerine kadar uzanan zincirde, kamu politikaları ile özel sermaye arasındaki ilişki belirleyici olmaktadır. 


Bu yapı içerisinde işçiler, en ağır koşullarda üretim yapmalarına rağmen en temel haklarına dahi erişmekte zorlanmaktadır. Ve bu hakları için yağmur, soğuk demeden yollara düşmüşlerdir. 


Soma Maden Faciası sonrasında dile getirilen “iş güvenliği öncelikli olacak” söylemlerinin sahada karşılık bulmadığı görülmektedir. İş cinayetleri, güvencesizlik ve hak gaspları devam etmektedir.


Madencilerin Ankara’ya yürüyüşü, yalnızca bir ücret talebinin ötesinde, çalışma yaşamındaki adaletsizliklere karşı bir itirazdır. Bu eylem, işçi sınıfının örgütlü mücadelesinin önemini bir kez daha ortaya koymaktadır.


Sonuç olarak, talepler açıktır ve karşılanması mümkündür.


* Ücretler ödenmelidir.

* Tazminatlar verilmelidir.

* Sendikal haklar tanınmalıdır.

* Güvenli çalışma koşulları sağlanmalıdır.


Bu talepler karşılanana kadar işçiler ve sendika temsilcileri mücadele devam edeceklerini açıklamışlardır. 


Madencilerin sesi, yalnızca Ankara’da değil, tüm ülkede yankılanmaktadır. İşçiler hakları için direnmeye devam edecekler ve direniş bütün işçi havzalarına yayıldığında kurtuluş o zaman gerçekleşecektir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı