**"Suriye’de Kürt Meselesi: Ulus Masalı, Sınıf Gerçeği"**

 Savaşta kullanılan, barışta tasfiye edilen Kürt emekçiler bugün sınıfsal bir karşı-devrimle karşı karşıya. Ulus masalları bu gerçeği gizleyemez.


**"Suriye’de Kürt Meselesi: Ulus Masalı, Sınıf Gerçeği"**


6 Ocak'ta Suriye'nin Halep kentinin iki mahallesine Suriye 'de iş başına getirilen Colani liderliğindeki hükümet güçlerinin operasyonu ile başlayan süreç Türkiye 'nin de müdahalesi ile ABD- İsrail - Türkiye üçlüsünün anlaşması ile bugün SDG'nin uluslararası arası koalisyon tarafından daha önce kurulan taktiksel ortaklığını bitirdi. Ve SDG ye yapılan operasyon ile Kürtler kontrol ettiği toprakların %60 'ından çekilmek zorunda kaldı. Bu konuda bugüne kadar pek çok şey yazıldı. Yazılanların tamamı neredeyse Kürtlere "dünya devrimini " sattıkları için sert eelrştirilerdi. 


Anlamsız olan da buydu. Bütün Ortadoğu ve Türkiye Kürtlerden sosyalist bir devrim beklerken onlar emperyalizm ile işbirliği yapmışlardı. Bu konuda yazıldı. Ben de onları farklı bir yerden eleştireyim dedim. 


Suriye’de bugün yaşananlar ne bir “Kürt yenilgisi” ne de basit bir jeopolitik saf değiştirmedir. Yaşanan şey, Kürt emekçi sınıflarının siyasal özne olmaktan sistematik biçimde dışlanmasıdır. 


Emperyalizmle bölge devletlerinin uzlaşmasında Kürtlerin yeri bellidir: savaşırken işe yarayan, barışta gereksiz görülen bir güç.


SDG’nin tasfiyesi de tam olarak bunun sonucudur. IŞİD’e karşı savaşta “müttefik”, toplumsal bir alternatif olmaya başladığında ise “fazlalık”. Çünkü sorun hiçbir zaman Kürtlerin askeri varlığı değildi; sorun, kadınların, emekçilerin ve yerel halkın söz sahibi olmaya başlamasıydı.


Burada özellikle altını çizmek gerekir:

Kadın özgürlüğü hedef alındıysa, bu ahlaki değil sınıfsal bir tercihtir. Kadınların siyasal özne haline gelmesi, aşiret düzenini, erkek egemenliğiyle beslenen yerel sermayeyi ve devletin alışıldık kontrol mekanizmalarını tehdit etti. Bu yüzden ilk geri alınan kazanım kadınlar oldu. Bu tesadüf değil, karşı-devrimci bir tercihtir.


Ulusalcı söylem ise bu tabloyu bilerek ya da bilmeyerek perdelemektedir. “ABD Kürtleri sattı” cümlesi doğrudur ama eksiktir. Asıl soru şudur: Kürtler kimin adına, hangi sınıfsal programla ayakta duruyordu? Bu soru sorulmadığında, Kürt halkı yine bir pazarlık nesnesine indirgenir.


Türkiye’de düzen muhalefeti ve solun önemli bir kısmı da bu körlüğün içindedir. Devletin “istikrar”, “bütünlük” ve “güvenlik” diliyle konuşup, Kürt emekçisinin gündelik hayatına uğramayan bir sol çizgi, sınıf siyaseti yapamaz. Kürt meselesini merkeze almayan bir emek mücadelesi, kendi ayağını kesmiş olur.


Öte yandan Kürt hareketinin de zor ama gerekli bir özeleştiriyle yüzleşmesi gerekir. Emperyalizmle kurulan ilişkinin “taktik” olduğu biliniyordu; ama bu ilişkiye bir çıkış stratejisi yeterince güçlü biçimde hazırlanmadı. Askerî yapı, sivil ve sınıfsal örgütlenmenin önüne geçti. Toplumsal bağlar derinleştirilemediğinde, tasfiye süreci daha kolay işletildi.


Bugün Suriye’nin kuzeyinde kurulan düzen, halkların barışı değil; aşiret–sermaye–devlet ittifakının restorasyonudur. Halkla değil, halk adına konuşanlarla muhatap olunan klasik sömürge modeli yeniden devrededir.


Bu tablo bize şunu söylüyor:

Ulusal eşitlik olmadan sınıf siyaseti kurulamaz, sınıfsal adalet olmadan ulusal özgürlük kalıcı olamaz. Kürt–Türk emekçi ittifakı bir “iyi niyet” meselesi değil, hayatta kalma meselesidir. Bu ittifak kurulmadıkça, her halk ayrı ayrı kaybedecektir.


Ya devletlerin çizdiği sınırların içinde yavaş yavaş boğulacağız, ya da halkların yan yana durduğu, sınıfsal ve bedel ödemeyi göze alan bir yolu yeniden açacağız.

Başka orta yol yok.


Ben de buradan yazdım

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı