Dün tanklarla bastırılan halk iradesi, bugün sarayın karanlığında zincire vuruluyor. Zincirleri kıracak olan yalnızca örgütlü halkın gücüdür.


Bugün yine 12 Eylül. Darağacına giden yoldaşlar geliyor insanın aklına. İşkenceden geçirilen binler, sakat kalanlar. Bu toprakların kaderidir sanırım gençleri ölüme göndermek, onulmaz acılar yaşamak. Geçmişe bakınca öfke ile doluyor insan. Bugün ise başka bir versiyonu yaşanıyor. 


12 Eylül 1980 yalnızca bir askeri müdahale değildi; bu ülkenin bağrına saplanmış bir hançerdi. İşçi sınıfının yükselen mücadelesini, meydanları dolduran gençliği, köylerde toprağı sahiplenen köylüyü boğmak için sahneye kondu. 


Burjuvazi çıkışsız kaldığında, devreye tanklar girdi. Binlerce insan gözaltına alındı, zindanlar dolduruldu, işkence tezgâhları gece gündüz çalıştı. Grevler yasaklandı, sendikalar dağıtıldı, siyaset kapatıldı. 12 Eylül, halkın değil, sermayenin iktidarıydı.


Ardından gelen program çok açıktı: toplumu teslim almak ve neoliberal yağmayı hayata geçirmek. Özal’ın 24 Ocak kararları, ancak cop ve işkence gölgesinde uygulanabilirdi. YÖK kuruldu, üniversiteler susturuldu. Basın zincirlendi, sendikal hareket felç edildi. 12 Eylül, emeği köleleştiren düzenin kurucu taşı oldu.


Bugün saray rejimi işte bu zincirin devamıdır. 12 Eylül anayasası hâlâ yürürlüktedir. Grev yasakları, basına sansür, üniversitelerin kıskaca alınması, emeğin taşeronlaştırılması hepsi darbenin bıraktığı mirastır. 


Saray, bu mirası tek adam rejimiyle kalıcılaştırmaya çalışıyor. Tankların yerini polis barikatları, generallerin yerini tek adam aldı. 12 Eylül’ün ruhu, sarayın koridorlarında dolaşıyor.


Buradan çıkarılacak ders nettir: Burjuvazi kriz anında demokrasiyi çöpe atar, zor aygıtına sarılır. Dün tankla, bugün OHAL’lerle, polis ordusuyla, yargı sopasıyla aynı şeyi yapıyor. Eğer işçi sınıfı örgütsüz kalırsa, bedelini yine kuşaklar boyu ödeyecektir.


O halde bugün bize düşen bellidir: 12 Eylül’ün zincirlerini kırmak, sarayın karanlığını dağıtmak. 


Hiç kimse unutmasın: Ne 12 Eylül unutulur, ne sarayın karanlığı kalıcıdır. Örgütlü halk bu zinciri mutlaka kıracaktır!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı