**"İşçiler Ayakta, Sol Hala Yerde Sürünüyor"**

 Fabrikalarda, madenlerde, belediyelerde işçiler ayağa kalkmışken, solun bir kısmı hala sınıfsız barışın peşinde. Barış elbette önemli ama aslı görevimizi unutmadan.Birleşik emek mücadelesi kurulamadıkça da yaşam alanı direnişleriyle grevler aynı nehirde buluşamıyor. Gerçek barış da, gerçek özgürlük de ancak sınıf mücadelesinin ellerinde yükselir.


**"İşçiler Ayakta, Sol Hala Yerde Sürünüyor"**


Memleketin gerçek başlığı artık sokakta okunuyor:

İşçiler ayakta.


Fabrika önlerinde nöbet çadırları kuruluyor, maden işçileri yerin yüzlerce metre altından ses veriyor, metal ve diğer iş kollarında, şık düğmede ,sağlık emekçileri, kargo işçileri, belediye çalışanları birer birer greve çıkıyor. 


Çalışma koşullarının ağırlaştığı, ücretlerin pula döndüğü, güvencesizliğin büyüdüğü bir ülkede işçi sınıfı, uzun zamandır görülmeyen bir isyan dalgası yaratıyor.


Ama aynı manzarayı solda görmek mümkün değil.

Bir kesim hala  sınıftan uzak, gökyüzüne asılı “barış süreçleri” ile oyalanıyor. Bir kısmı ulusalcı dile bulaşmış, laiklik, cumhuriyetçilik ekseninde debeleniyor, devletin dilinin bir başka versiyonunu kullanıyor. Küçük bazı gruplar ısrarla bu iki çizginin dışında sınıfın yanında kalmaya çalışıyor. 


Barış sözcüğü semadan inmiyor; ayakları yere basmıyor. Aslında barış işçinin avucunda şekilleniyor. Bu hakikati görmeyenler, kendi gölgesine takılıp kalıyor.


İşçi sınıfının böylesine hareketli olduğu bir dönemde, neden birleşik bir sınıf cephesini hala  kuramıyoruz?


Çünkü solun önemli bir bölümü yıllardır sınıf dışı başlıklara savrulmuş durumda. Çünkü örgütlü işçinin tarihsel rolü, kimlik siyasetinin karanlık koridorlarında görünmez kılındı.


Çünkü solun bir kısmı, emperyal projelerin içinde konumlanmış “barış” masallarının cazibesine kapılıp, sınıfın tam ortasında yükselen gerçek fırtınayı görmezden geliyor.  Bir ulusu bu emperyal projelerin barışından kurtaracak olan sınıfla buluşmuş solun kendisi olacaktır. 


Bugün ulusal hareketi suçlayacak dilin yerini solun kendisini eleştiren dil alırsa o zaman işte sorunun sebebini bulup bugün barışın neden emperyalist ilişkilerin elinde olduğunu anlamış olacağız ve bu süreci onların elinden alacağız. 


Bu yaşadığımız sadece bir yön kaybı değil; açık bir politik iflastır maalesef.


Bugün memleketin dört bir yanında yaşam alanları savunuluyor:


HES karşıtı köylüler, maden sahalarına direnen yurttaşlar, ormanını koruyan köylü kadınlar, derelerini savunan  halk…


Aynı dönemde işçiler de sokakta, grevde, direnişte.


Aynı düşmana karşı, aynı düzenin çarklarına karşı…

Ama mücadeleler hala  birbirine dokunmuyor.


Çünkü o bağı kuracak siyasal akıl, sınıf perspektifinin dışına düşmüş durumda.

Oysa doğanın talanı ile emeğin talanı aynı sermaye mekanizmasının iki dişlisidir.


Birleşmezlerse kaybederler. Bağlanmazlarsa yenilirler.


Gerçek ekoloji mücadelesi, sınıf mücadelesinin nefesiyle büyür. Sınıf mücadelesi de yaşam alanlarının barikatından güç alır. Yaşam alanları mücadelesi işçilerin direnişinden. 


Türkiye’nin bazı kesimleri hala  “barış”ı sermaye koridorlarında, emperyal haritalarda, içi boş deklarasyonlarda arıyor. Oysa şu yalın gerçeği yüzlerine yazmak gerekiyor:


Sınıfsız barış olmaz.

Sermaye ile barış olmaz.

Emperyal projelerle eşitlik olmaz.


Barış, ancak işçinin sömürüye dur dediği gün başlar.

Barış, grev çadırında filizlenir, direniş pankartının gölgesinde büyür.

Barış, sınıfın kendi kaderine sahip çıkmasıyla gerçekleşir. 


Bugün tek acil görev vardır: Sınıfı yeniden siyaset sahnesinin merkezine taşımak.


Metal işçisi, maden işçisi, sağlık emekçisi, belediye çalışanı, öğretmen, kargo işçisi, güvencesiz gençler… Hepsi aynı düzenin kıskacındadır.


Bu halkayı birleştirecek olan solun sınıf perspektifidir. Bunu kuramadığı sürece sol, kendi kendinin gölgesine dönüşecektir.


Mücadeleleri tek bir çizgide buluşturan siyasal hat kurulmadıkça, hiçbir kazanım kalıcı olmayacaktır.


Bugün işçiler ayağa kalkmışken hala  sınıfa sırt dönenlerin bilmesi gereken bir gerçek var:

Bu ülkede tarih, masa başında barış tüccarlarının kaleminden değil, çarkları durduran işçinin yumruğundan yazılır.


Sınıftan kopuk siyaset, kendi yarattığı boşlukta çürüyecek; patron düzenine yedeklenenler, işçilerin yürüyüşü karşısında tarihin kenarına savrulacaktır.


Çünkü patronların barışı yoktur.

Sermayenin özgürlüğü yoktur.

Kimlik siyasetinin kurtuluşu yoktur.


Kurtuluş, işçinin örgütlü gücündedir. Tarih, ayağa kalkan sınıfın yanında yürür. Seyredenleri ise asla affetmez.


Mücadele alanlarını birleştirme zamanı. Birleşik emek ve ekoloji mücadelesini oluşturmak zorundayız. 


Başka çaremiz yok.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı