**"Hayatı Durdurmanın Zorunluluğu"**

 **"Hayatı Durdurmanın Zorunluluğu"**


"İstanbul Büyükşehir Belediyesi davası bir hukuk süreci değil, siyasal tasfiye operasyonudur. Yargı, iktidarın sopasına dönüşürken; demokrasi artık mahkeme salonlarında değil, üretim alanlarında savunulabilir. Hayatı durdurmadan faşizmi durduramayız."


Dün bir savcının Amerikan varı bir uygulama ile basının karşısına geçip " İmamoğlu Organize Suç Örgütü " diye adını koyarak iddianameyi basın yoluyla kamuoyuna ana başlıklarıyla açıklayarak mahkemeye gönderdi. 


Böyle uygulama sanırım ilk defa yaşanıyor. Başka oldu mu bilmiyorum. Sebebi üzerindeki baskı olabilir. 


Gelelim konuya dostlar. İstanbul’da hazırlanan iddianame, yalnızca bir belediye başkanını hedef almıyor; yargının siyasallaşmasının, demokrasi mekanizmalarının işlevsizleşmesinin ve sınıf egemenliğinin işçi sınıfı aleyhine , yoksullar aleyhine yeniden kurgulanmasının belgesi.


 İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı etrafında örgütlenmiş 3.000 sayfayı aşan dosyada, yüzlerce şüpheliye iki bine varan yıl ceza talepleri yöneltiliyor. Bu, bir hukuk savunusu değil; siyasal bir bastırma makinesinin açığa çıkışı.


Yargı artık bağımsız bir kurum olmaktan çıkıp, bizim için sınıf mücadelesinin cephesi haline geliyor. Belediye hizmeti, halkla kurulan ilişki, kamusal alan inşası… 


Hepsi “suç” olarak kodlanarak hedefe konuyor. Bu dönemde demokrasinin işleyişi değil, işçi sınıfının örgütlenme kapasitesi de test ediliyor.


Demokrasi mücadelesi, işçilerin üretim alanlarından yükselen sesiyle birleşmediği sürece mecazi olmaktan öteye geçemez. 


Bu durumda hayatı durdurmak pratik bir ihtiyaçtır: Ulaşımı, üretimi, hizmeti askıya almak, egemen sınıfın dayatmalarını görünür kılar. 


Sistemsel bir krizle karşı karşıyayız. Bu kriz, yasaların yetersizliğinden değil, yasaların iktidarın hizmetinde yeniden şekillendirilmiş olmasından kaynaklanıyor.


Bu koşullarda, demokratik örgütler, sendikalar, emekten yana siyaset yapan partiler birleşmeli; işyerlerinde, fabrikalarda, kamuda eylemler planlamalıdır.


 Hayatı durdurmak artık bir strateji değil  bir zorunluluk haline gelmiştir. Çünkü bu düzene , sarayın faşizmine karşı çıkmanın yolu, sistemin çarklarını durdurmaktan geçer. 


İşçi sınıfı, kendi kurtuluşunu ancak kendi elleriyle kazanabilir. Demokrasi yalnızca oy pusulalarında değil; sokakta, üretim alanında, toplu gücün örgütleneceği her noktada yeniden inşa edilir. 


Ve bu yeniden inşanın ön koşulu, hayatı durdurmayı göze almaktır. Çünkü artık başka bir yol kalmamıştır.


Hem bu iktidardan hem de bu sistemden kurtulmak için sınıfa gitmekten başka çaremiz yok.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı