**'İstasyonlarda Asılı Kalan İncirler"**

 **'İstasyonlarda Asılı Kalan İncirler"**


Sylvia Plath’ın Sırça Fanus’unda kullandığı incir ağacı metaforu, sadece edebi bir imge değil; varoluşumuzun en çıplak gerçeklerinden biridir.


 Dallarda birbirinden cazip, birbirinden farklı incirler asılıdır: şair, anne, yolcu, bilim insanı, devrimci, aşık… 


Hepsi hayatın bize sunduğu ihtimaller. Ama seçim yapılmadıkça, bekledikçe, erteledikçe, incirler birer birer yere düşer; çürür, solar, yitip gider.


Hayatı ertelemek, aslında hayatı yaşamamak demektir. Seçim yapmamak, kendi ellerimizle kendimizi yok etmektir. 


Plath’ın incir ağacı, bize zamanın adaletsiz hızını gösterir: düşünmek için çok vaktimiz olduğunu sanırız, ama zaman bizden bağımsız akıp gider. Cesaret edemediğimiz her yol, dokunamadığımız her dal, düşen bir incirle birlikte geri dönülmez bir kayba dönüşür.


Bir tren yolculuğunda gibiyiz aslında. Rayların üzerinde kayıp giden demir tekerlekler, hayatın akışını simgeliyor. 


Pencerenin dışında istasyonlar beliriyor: her istasyon bir incir dalı, her peronda bizi bekleyen bir ihtimal. Birinde şairliğin durağı, diğerinde anneliğin, öteki köşede aşka açılan bir kapı, bir başka köşede dünyayı dolaşma arzusu.


Ama tren beklemez. Seçmediğin istasyon ardında kalır, gözden kaybolur. Sylvia Plath’ın incir ağacı metaforunda olduğu gibi: dallarda olgunlaşan incirler, dokunulmadıkça yere düşer, solar, kaybolur. Ve sen, hâlâ pencere kenarında, trenin içinden dışarıya bakarken, karar vermemenin yükünü taşır durursun.


Plath, bu çaresizliği derinden yaşadı. Hem şair olmak istedi, hem anne, hem aşık, hem akademisyen. 


Ama zaman, ona tüm incirleri aynı anda sunmadı. Fanusun altında nefessiz kalmış gibi, seçim yapamadıkça incirler birer birer düşüp çürüdü. 


30 yaşında, kendi hayatının fanusunu kırarak çekip gittiğinde, geriye yalnızca şiirleri ve bu yakıcı incir ağacı metaforu kaldı.


Bizim için ders açıktır: hayat ertelenmez. Rayların üzerinde ilerleyen tren, geri dönmez; incirler, bekledikçe yeniden dalına tutunmaz. Bir yol seçmek, diğer ihtimallerden vazgeçmektir belki, ama seçmemek, tüm ihtimalleri kaybetmektir.


O yüzden bazen bir istasyonda inmek gerekir, korkmadan, tereddüt etmeden. Çünkü hayatın gerçek şiiri, cesaretle atılan adımda saklıdır.


Bu yüzden bir istasyonda inmeye karar verdiysen o istasyonun bulunduğu şehrin her şeyini kabul etmiş olursun. Hepsine dokunamazsın ama incirin bitine dokunabilirsin. 


Ve o istasyondan asla vaz geçme, çünkü o senin tercihindir. Hayatı ertelediğinde hiç bir şey yaşamamış olursın. Ve asla vazgeçme. 


Asla seçtiğinden vazgeçme. Sana ait olan o onu en güzel bir şekilde yaşa. 


Bu yüzden asla vazgeçmeyeceğim diyorum. Tüm seçtiklerimden.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı