**"Devrimin Ertesi Günü"**

 **"Devrimin Ertesi Günü"**


Yıllardır okuyorum. Sayfalar çevirdim, tartışmalara daldım, sosyalist ve komünist partilerin programlarını didik didik ettim. 


Her biri aynı ısrarla “devrim nasıl yapılmalı” sorusuna cevap arıyor: nasıl örgütlenmeli, nasıl mücadele edilmeli, hangi strateji ile iktidara yürünmeli.


Fakat işin tuhafı, bu soruların cevapları görece netken, ertesi güne dair koca bir boşluk var.


Evet, Marksizm bir el kitabıydı. Çizgileri sert, prensipleri berrak. Oradan yola çıkan kuşaklar el yordamıyla modeller üretti. 


Rusya’da, Doğu Avrupa’da, Arnavutluk’ta, Asya’da, Latin Amerika’da… Denendi, kuruldu, yıkıldı. Her biri en fazla yetmiş yıl kapitalist dünyanın kuşatmasına dayanabildi.


 Çin, farklı bir planlama ile kendi yoluna devam ediyor ama o da başka soruları beraberinde getiriyor.


Bugünse, bütün o yenilgilerin üzerinden hâlâ “iktidarın ertesi günü”nü tarif eden bir program ortada yok.


Ne tarımda, ne sanayide, ne bilişimde. Ne toplumsal ilişkilerde, ne enerji ihtiyacında, ne de teknolojik dönüşümün insana dokunuşunda.


“Özel mülkiyet kalkacak, eğitim ve sağlık bedava olacak.”


Evet, kulağa hoş geliyor. Ama artık bu yetmiyor. Romantik sloganlar kitlelere cevap olmuyor.


Devrimin nasıl yapılacağını ben de biliyorum; mesele bu değil.


Mesele şu: Devrimden bir gün sonra bu ülkenin tarlasında, fabrikasında, okulunda, evinde hayat nasıl akacak?


 Elektrik nasıl sağlanacak? Yazılım kodlarını kim yazacak? Yapay zekâ ve robotlar hangi işlerin yerini alacak? Nitelikli işçi kavramı küçülen sınıfın yeni adı mı olacak? İşsizler ordusuna hangi toplumsal düzen sahip çıkacak?


Biz hâlâ işçi tanımını tartışıyoruz. Ama teknoloji hızla işçi sınıfını yok etmeye hazırlanıyor. Bize göz kırpan gelecek, bambaşka bir sınıfsal mimari kuruyor.


Sorun, “emek–sermaye çelişkisi ortadan kalktı mı” değildir. Kalkmadı; tersine, daha da keskinleşti. Artı-değerin sömürüsü apaçık ortada. 


Fakat 19. yüzyılın diliyle konuşmak artık yetmiyor. 21. yüzyılın yarattığı yeni dünyanın dili henüz kurulmuş değil.


İşte bu yüzden bugün bir komünist partiden, yalnızca devrime giden yolu değil; ertesi günün ekmeğini, elektriğini, kodlarını, toplumsal ilişkilerini, doğayla barışını, dış dünya ile ilişkilerini anlatan bir program bekliyorum.


Çünkü asıl anlamlı sözü söyleyen, ertesi günü bilen olacak.


Şimdilik böyle bir yapılanma yok. Bu yüzden yüzde yüz değil, yüzde 50 bile inandığım bir yapı yok. Ama yine de örgütlü olmak, örgütlü mücadele etmektir kendini geleceğe taşımanın en sağlam yolu. 


Bu yüzden bu sorulara cevap ararken örgütlü mücadele etmeyi de atlamayacağız. Çünkü çözüm yine o örgğtlülüğün içinden çıkacak.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı