**"İhanetin Adını Silmek"**

 **"İhanetin Adını Silmek"**


Lenin okumalarına devam ederken hem okuduklarımı yeniden pekiştirmek , hem de bugünü anlamak adına kafa yoruyorum. Bu arada yazıp paylaşmak isterken sizleri de yoruyor olabilirim. 


Lenin' i hem bu yazılarımı yazarken bulunduğu nesnel koşulları düşünüyor, hem yazılardan bugüne cevap arıyorum. 


Değişmeyen koşullar ile değişen koşulların tahlilini yapmaya çalışıyorum. Bugüne cevapları çıkartmaya ve bugünü o cevaplardan yeniden nasıl inşa edebilir, nasıl bir mücadele hattı çizebiliriz.


Emek ve sermayenin çelişkisi değişmedi, emperyalizm daha da vahşi bir hal aldı, eskisi gibi işgaller yok, vekalet savaşları ile yürüyor savaşlar. 


Değişmeyen tek şey var, komünistler o gün durdukları çizgide bugün de durmak zorundalar. Duruşlarını ve devrimci hedeflerini değiştirmeden bugüne ait taktikler üretmeleri gerekiyor sadece. 


Böyle girdikten sonra Lenin'in sosyal demokrasiye eleştirisi ve parti adının değiştirilmesini istemesinin ne kadar da doğru bir hamle olduğunu bugün daha net anlıyoruz. Mücadelenin önünde ki en büyük engel olduğunu o gün tespit etmişti, yüzyıl sonra bu tespit doğruluğunu hala koruyor. 


Birinci Paylaşım Savaşı’nın kan gölüne çevirdiği Avrupa’da, işçi sınıfının enternasyonal birliğini savunması beklenen 2. Enternasyonal, tam tersine burjuvazisinin safında yer aldı. Alman sosyal-demokratları kendi hükümetlerine savaş kredileri verdi, Fransız sosyalistler “yurt savunması” adı altında emperyalist kıyımı onayladı, İngiliz sosyal-demokratlar burjuvazinin kuyruğuna takıldı. Enternasyonalizm nutukları bir anda tuzla buz oldu; işçiye “ulus için öl” çağrısı yapıldı.


Lenin bu ihaneti çıplak biçimde gördü. Sosyal-demokrat partiler artık “enternasyonalizm”i değil, kendi ulusal burjuvazilerinin çıkarlarını temsil ediyordu.


 Bu yüzden Zimmerwald Konferansı’ndaki barışçıl oyalamacıları, merkezde bocalayan Kautsky’yi ve sosyal-şovenleri sert biçimde mahkûm etti. Gerçek enternasyonalizmin yalnızca kendi ülkesinde burjuvaziye karşı devrimci savaşımı yürütenler tarafından temsil edilebileceğini söyledi.


Lenin için mesele yalnızca siyasi bir hat değil, bir isim meselesiydi de. Çünkü “sosyal-demokrasi” adı artık ihaneti çağrıştırıyordu.


 İşçiyi ulus adına kurban etmeyi, emperyalizmin yanında saf tutmayı ifade ediyordu. Bu yüzden kirli gömlek çıkarıldı; partinin adı Komünist Parti oldu. Çünkü ancak bu ad, işçilerin yurdu olmadığını, savaşın ancak proleter devrimle son bulacağını haykırabilirdi.


Peki ya bugün?


Bugünün sosyal-demokratları, 2. Enternasyonal’in torunlarıdır. Bir yandan meydanlarda barış nutukları atar, diğer yandan NATO’nun savaş bütçelerine el kaldırırlar. 


Bir yandan işçiye “refah devleti” vaat eder, öte yandan AB’nin kemer sıkma programlarını uygularlar. Bir yandan “yeşil dönüşüm”den söz eder, öte yandan enerji tekellerinin çıkarına imza atarlar.


Onlar, Lenin’in teşhir ettiği oyalamacı “merkez”in güncel kopyalarıdır: İşçiyi avutmak için sol laflar, sermayeyi güvenceye almak için sağ icraatlar. Kautsky’nin maskesini bugün başka yüzler takıyor: Berlin’de, Paris’te, Atina’da, Ankara’da…


Ama hakikat değişmiyor: İşçilerin kurtuluşu sosyal-demokratların parlamenter oyunlarında değil, kendi devrimci örgütlenmesindedir. Tıpkı 1917’de olduğu gibi, bugün de çıkış yolu proletaryanın enternasyonal devriminden geçiyor.


Sadece sorun şu. Dün bir sohbette tartıştığımız enternasyonalist kimlerle oluşturulmalı? Avrupanın gelişmiş ülkelerinin komünist partileri bu Enternasyonalde olmalı mı yoksa daha devrimci hat belirleyen partilerle mi kurulmalı? 


Tartışma ,karar verme ve hızlı yol alma zamanı.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı