**"Kırılacak Bu Buz, Kalkacak Bu Karanlık"*"

 **"Kırılacak Bu Buz, Kalkacak Bu Karanlık"**

Biliyorum, içimde beni aylardır rahatsız eden bir yol çağrısı var. Derinlerde, henüz kimsenin ayak basmadığı bir patika… Soğuk ve suskun. İçimde ki fırtınanın yarattığı ateşle yakmak istiyorum artık. 

Ama ben o suskunluğun içinden geçmek istiyorum. Çünkü buz kırılmadan su akmaz, karanlık dağılmadan şafak gelmez. Bu karanlık o ateşin ışığı ile aydınlanacak. Tanrılardan çaldığım ateş yaksın küle çevirsin eski olan ne varsa. 

Bazen içimde bir çekiç gibi çarpıyor yüreğim; her atış, bir çatlak daha açıyor içimdeki donmuş göle. Çatlak oluşturmak marifet,bütün hırsımla vuruyorum O soğuk buz gibi yüreklere. 

O çatlaklardan bir ışık sızıyor sanki, önce titrek, sonra cesur. O ışık ben oluyorum; ben kendime doğuyorum.

Bu yol kolay değil, biliyorum. Ama kolay olan hiçbir şey hakikat değil. Bedelse, ödemeye hazırım; cansa, işte bedenim, işte ruhum. Çünkü buzu kırmak, sadece karanlığı dağıtmak değil; yeniden doğmaktır, kendini yaratmaktır. Ben küllerinden yeniden doğan Anka'yım artık kaf dağında. 

Yeniden buldum kendimi o yalçın yamaçlarda. Artık tek başınayım ama tüm dünya halklarının yüreğini taşıyorum göğsümde. 

Ama şunu da gördüm: Halklar masumdu, ezilmişti. Onlar sadece adalet istediler, sadece yaşamak… Fakat onların önünde yürüyenler —kimi zaman yanlış kişilerdi, kimi zaman ellerindekiler, kafalarındakiler yanlıştı.

O mücadele ruhunu, ölen çocukların sessiz haykırışını, anaların sabrını alıp sistemin pazarlık masasına taşıdılar. Ruhunu yitirmiş bir hesap gibi, halkı da orada eksilttiler.

Bense o masaya değil, o masayı deviren bir halkın sesine inanıyorum. Çünkü buz sadece sıcaklıkla değil, hakikatle de kırılır.

Ben artık üşümek istemiyorum. Ben, kendimdeki karanlığı güneşe çevirmeye yeminliyim.

Bu yolda yalnız olsamda!