**“Komünist Manifesto’yu 21. Yüzyılda Yeniden Okumak"**

 **“Komünist Manifesto’yu 21. Yüzyılda Yeniden Okumak"**


Son dönemde, her şeyi baştan düşünme ihtiyacı doğdu bende. Bilim, teknoloji ve yapay zekânın hızla ilerlediği bir çağda… Hayatın nereye aktığını, mücadelenin nasıl şekillendiğini daha iyi kavramak için, temeli yeniden okumak gerektiğini hissettim.

Ve başladım.


Komünist Manifesto’yu yeniden okudum.

Notlar alarak. Soru sorarak. Bugünle karşılaştırarak.

Ve her sayfasında düşündüm “Bu kitap 1848’de yazılmış ama sanki bugün için yazılmış.”


Tarih, zenginle yoksulun savaş alanı Marx ve Engels’in şu sözü hala taze:


 “Bugüne kadarki tüm toplumların tarihi, sınıf mücadeleleri tarihidir.”


Yani bugünkü yoksulluk, işsizlik, borç batağı… Bunların tesadüf olmadığını; binlerce yıllık bir düzenin sonucu olduğunu söylüyor. Bu düzen hâlâ sürüyor.


 Bir aynası 2025’te Türkiye’de; Üniversite mezunları asgari ücrete mahkûm, Milyonlar açlık sınırında,

Patronlar servetlerine servet katıyor, Grev yasakları, taşeronlaşma, yeşil düzen, yenilenebilir enerji, vahşi madencilik, talan,sömürü giderek artıyor.


Ve bu tablo, Manifesto’nun öngörüsünün

doğruluğunu kanıtlıyor:


 “Burjuvazi, işçiye sadece yaşamasını sağlayacak kadar verir. Ama o hayatı yaşanmaz kılar.”


Teknoloji gelişti ama emek kime hizmet ediyor? 

Yapay zekâ, dijital platformlar… Bu ilerleme gerçekten hayatı kolaylaştırıyor mu?


Market kasiyerlerinden veri işçilerine kadar, sistem hâlâ emekçiyi sömürüyor. Marx’ın dediği gibi:


“Makine, işçiyi özgürleştirmez; daha da bağımlı kılar.


Dünya’da sömürü sınır tanımıyor . Bangladeş’te 16 saat çalışan bir kadın işçi… Türkiye’de 2000 TL’ye satılan bir tişört…


Fransa’da grev yapan çöp işçileri… Kapitalist sistem emekçileri birleştiriyor. Manifesto’nun çağrısı hâlâ aynı:

 “Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!”


Ne yapmalı?


Komünist Manifesto bize sadece sistemi anlatmakla kalmıyor, neyi değiştirmemiz gerektiğini de söylüyor:


* Zenginliğin birkaç elde toplanmasına karşı durmak,


* Kamu mülkiyetiyle temel kaynakları toplumla paylaşmak,


* Eğitimi, sağlığı ücretsiz ve herkese erişilebilir yapmak,


* Emekçilerin karar süreçlerinde söz sahibi olmasını sağlamak,


* Ve en önemlisi: örgütlü mücadeleye inanmak.


Bu belli ki kişisel bir başarısızlık değil. Bu düzenin suçu. Ve o düzeni değiştirmek için önce anlamak, sonra birlikte mücadele etmek gerek.


Unutmayalım:  “İşçinin zincirlerinden başka kaybedecek şeyi yok. Kazanacağı ise bir dünya.var"


— Marx & Engels, 1848 de yazdı ve biz 2025’te hâlâ okuyoruz. Değişen hiçbir şey yok.Ve yeniden başlıyoruz.


Hadi hadi, yılgınlık yok, mücadeleye devam! 


Not: 

Bu yazı, günümüz dünyasında hala anlamını koruyan bir manifesto çağrısıdır. 


Kurtuluş kendi ellerimizde.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı