**“İstanbul’u Kaybeden Rantı Kaybetti. Mukaddes Yalanlar, Mübarek Rantlar”**

 . **“İstanbul’u Kaybeden Rantı Kaybetti. Mukaddes Yalanlar, Mübarek Rantlar”**


İnançla süslenen her yalan, halktan çalınan bir gerçeğin üstünü örter. S. H. 


Geçen günlerde  bir yandaş gazeteci , Gazze halkına “hicret” etmelerini önerdi. Hicret! Yani toprağını terk et, yurdundan vazgeç, sürgünü kutsal kıl...

Bu söze takılıp kalmayın. Bu sadece dil sürçmesi değil, bir rejimin ruh halidir.


Çeyrek asırdır memlekette yaşananları üç kelimeyle özetleyeyim: Rant, Yalan ve Teslimiyet.


AKP iktidara geldiğinde sadece seçim kazanmadı; devletin iskelesini değiştirdi. Diyanet'in hac broşürü gibi sadeleştireyim: Eskiden TÜSİAD vardı, şimdi yanına bir de yeşil sermaye geldi. 


Yani yandaş müteahhit, vakıfçı bürokrat, imam hatipten CEO çıkartan yeni nesil burjuvazi. Eski laik cumhuriyetin altyapısına, yeni İslamcı üstyapı monte edildi.


Laiklik mi? Arada unuttuk gitti zaten. İmam hatipli sayısı kadar tarikat vakfı sayılıyor artık. Çocukları “Ensar”a, paraları “TÜRGEV”e emanet ettik.


 Eğitim sistemi, müfredatına dua, pratiğine piyasa kattı. Diyanet, maaş bordrosuyla rekora koşarken, halk sabah çorbası kuyruğunda sıraya girdi.


Ama asıl büyük hicret İstanbul’da yaşandı. 25 yıllık "kutsal belediye ittifakı" bozuldu. Tarikatlara akan fonlar kesildi, yandaş şirketlerin musluğu kapandı, KİPTAŞ’ta daire yerine denetim çıktı.


Ve ne oldu? Devlet "milli beka" diyerek İstanbul'a dava açtı. Yahu kardeşim, belediye binasına giren çöp arabasını bile terörle ilişkilendiren bir zihniyetle karşı karşıyayız!


Ama mesele çöp değil. Mesele, rantın el değiştirmesi. Kanal İstanbul dedikleri proje sadece bir kanal değil; arap sermayesine, müteahhitlere, kıyıya konmuş zenginliktir.


Belediye bu işe "dur" dedi diye, şimdi terörle, FETÖ ile, şeytanla eşleştiriliyor. Yargı ile seçilmiş başkan Silivri'ye kadar gönderiliyor. Sadece başkan değil tarikatların, vakıfların, yandaş olan herkesin tezgahının dişlilerinin arasına çomak sokan kim varsa. 


Zaten bu ülkede yoksulluk rakamı değil, yoksulların isyan etmesi suç. Ekonomi çökse de medya coşar. Yalanlar o kadar iyi paketleniyor ki, marketten peynir çalarken yakalanan vatandaş değil, fiyat etiketleri suçlanıyor.


İçeride laiklik, dışarıda taşeronluk.

İçeride kayyum, dışarıda hicret.

İçeride yalan, dışarıda teslimiyet.


Ama mesele artık ne sadece AKP ne de MHP.

Bu bir düzen meselesi. Yeni Türkiye dedikleri şey, aslında eski işbirlikçiliğin İslami kostümle yeniden sahnelenmesidir.


Peki ne yapmak gerek?

Evvela bu yalan düzenin adını doğru koymak gerek:

Bu rejim halkçı değil, mukaddes hiç değil, rantiyeci bir imparatorluk fantezisidir.


Ve sonra da hep beraber, siyaset meydanından sokağa, sendikadan meclise, felsefeden belediyeye kadar her alanda hakikati örgütlemek gerek.


Unutmayalım:

Yalan hedefse, gerisi gerçekten teferruattır.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı