**" Toprağa El Konuluyor: İklim Adına Tarımı Kim Alıyor?"**

 Dizinin 1. Bölümü


**" Toprağa El Konuluyor: İklim Adına Tarımı Kim Alıyor?"** 


Meclise sunulan iklim yasası taslağında en fazla dikkat çeken alanlardan biri tarım ve hayvancılıkla ilgili düzenlemeler.


 Bu yasa, görünüşte çevreyi ve iklimi koruma iddiası taşırken, gerçekte küçük üreticinin alanını daraltan, tarımsal üretimi büyük şirketlerin kontrolüne sunan bir yeniden yapılandırma içeriyor.


Küçük Üretici Suçlu, Şirketler Masum


Yeni yasa, tarımda özellikle metan gazı salımı üzerinden iklim etkisini azaltmayı hedefliyor. Ancak bu hedefin uygulanışı sınıfsal bir ayrım yaratıyor. 


Üç ineği olan bir köylüye “çevreyi kirletiyorsun” diyerek yaptırım uygulanırken, binlerce baş hayvanı olan büyük şirket çiftlikleri, teknolojik cihazlarla metan ölçümü yaptığı için "çevre dostu" sayılıyor.


 Üstelik bu şirketler karbon puanı topluyor, teşvik ve kredi alıyor.


Bilimsel Gerçekler Kimi Gösteriyor?


FAO’ya göre, dünya gıdasının yaklaşık %70’i hâlâ küçük üreticiler tarafından sağlanıyor. Buna rağmen tarımsal pazarın %90’ı birkaç dev şirketin elinde. 


Bu eşitsizlik derinleştikçe iklim yasası gibi düzenlemeler, küçük üreticiyi piyasanın dışına itmenin araçları haline geliyor.


Metan gazı, karbondioksite kıyasla 25 kat daha güçlü bir sera gazı. Ancak bu gerçeklik, bin yıllardır hayvancılıkla geçinen kırsal toplulukları değil, endüstriyel tarımı hedef almalıydı. Yasa ise yönünü tersine çevirmiş durumda.


Karbon Etiketiyle Tarımın Yeniden Dağıtımı


Yeni sistem, "karbon ayak izi düşük üreticiye teşvik" mantığıyla, çevreci gibi sunulan ama esasen ticarileşmiş bir kontrol mekanizması kuruyor.


 Küçük üreticiye karbon ölçüm cihazı, emisyon raporu, sertifika zorunluluğu getirilirken; şirketler bu sistemden kazanç elde ediyor.


Böylece tarımsal üretimin zemini değiştiriliyor: Emek yoğun, yerel bilgiyle yapılan üretim cezalandırılıyor; şirket tarımı destekleniyor. Yani bu bir çevre politikası değil, üretimin yeniden el değiştirmesi sürecidir.


Marksist Perspektiften Değerlendirme


Marksizm’e göre toprağın özel mülkiyeti, sınıf ayrımının ve sömürünün temelidir. Kapitalist üretim biçimi, toprağı bir yaşam alanı değil, bir kâr aracı olarak görür. 


Bugün iklim yasaları, bu metalaştırmayı çevre gerekçesiyle yeniden yapılandırmanın aracıdır.


İklim yasası:


Gıdayı halkın hakkı olmaktan çıkarıyot


Toprağı kar-zarar hesabıyla yönetiyor. 


Tarımda karar gücünü halktan alıp sermayeye veriyor. 


Sonuç


Gerçekten doğayı koruyan bir iklim yasası, köylüyü yaşatır, toprağı topluma açar, üretimi kolektifleştirir. Ancak meclise sunulan yasa, tarımın geleceğini karbon puanına sahip olanlara bırakıyor.


Bu yüzden iklim yasasına karşı mücadele, sadece doğa için değil; üretimin, emeğin ve yaşamın geleceği için verilmesi gereken bir mücadeledir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı