**"Sorun, Yüreğimde Yükselen Acı"**

 **"Sorun, Yüreğimde Yükselen Acı"**

Bazen bir sessizlik gelir, insanın göğsüne çöker. Ne tam bir hüzündür bu, ne de apaçık bir keder. Oturur içine,yüreğine müthiş bir ağırlık yapar. 

İçten içe yükselen, ama adını koyamadığın bir şey... Sanki çocukluğundan kalma bir rüya, sanki unuttuğun bir yüz, bir ses, bir ihtimal.Belki isyanındır. 

İşte orada başlar: sorun yüreğimde yükselen bir acıdır. Bir türlü söküp atamadığın. 

Bu acı, bir anda çıkmaz ortaya. O, yılların sessiz sedasız ördüğü duvarlarda çatlak bulur da sızar içeri. Ve biriktikçe biririkir ağırlığını geç hissedersin. 

Bir bakışta, bir cümlede, bir eski şarkıda yankı bulur kendine. Ve sonra susmaz. Dilime değil, yüreğime çöreklenir. Anlatamam kimseye; çünkü böyle acılar anlatılmaz, sadece taşınır.

Belki de bu acı, sadece bana ait değildir. Belki herkesin içinde kıvrılmış bir sızı, zamanla başka bir kılığa bürünüp yaşamaya devam eder. 

 Kimisi ona kader der, kimisi yalnızlık. Kimisi gülümseyerek saklar, kimisi öfkeyle dışa vurur. Ama ben, ne susturabiliyorum onu, ne de kucaklayabiliyorum tam anlamıyla. Belki de kabul etmiyorum. 

Sadece izliyorum: içimde yavaşça yükselen bir dalga gibi, kırılmadan, kabarmadan ama her seferinde biraz daha derinleşerek…

Bazen bir rüzgar dokunur pencereme, bazen göğü yaran bir martı çığlığı. Ve ben yine o acıya dönerim. Sanki o acı içimde ki benim.

Bilirim ki, bu sadece geçmişin yankısı değil; geleceğin de yitirilmiş parçasıdır. Yani sorun sadece yaşadıklarımda değil, yaşayamadıklarımda gizlidir aslında. 

Söylenmemiş sözlerde, tutulmamış ellerde, cesaret edilememiş yollarda… 

Ve işte bu yüzden sorun büyüktür:

Çünkü sorun, yüreğimde yükselen bir acıdır. Dağlayamadığım bir yara. 

İncelikle sızar içime, öylece kalır. Gitmez.

Sadece beni ben yapan o derinliğe adını yazar. 

Belki bizi biz yapan içimizde ki acılardır. Yakalayamadığımız mutluluklar. 

Belki...