**"Kızıldere: Bir Damın Altında Durdu Zaman"**

 **"Kızıldere: Bir Damın Altında Durdu Zaman"**


Biz buraya dönmeye değil,

Bir ihtimalin kalbine inmeye geldik.

Yani ölmek değil aslında,

Bir halkı uyandırmaya geldik.


 "Geriye Dönmeyenler İçin Yazıldı Bu Yazı"


“Biz buraya dönmeye değil, ölmeye geldik.”


Bu söz, sadece bir sonun değil, bir başlangıcın da mührüdür. Kızıldere’de, 30 Mart 1972’de, Mahir Çayan ve yoldaşları, emperyalizmin ve faşizmin zincirlerini kırmaya ant içmiş on yiğit, sadece bir eve değil, tarihin tam kalbine çekildiler. 


O an, ölüm değil, direnişin sonsuz formuydu. Kurşunlarla delinmiş bedenleri, karanlığın bağrında bir meşale gibi yandı.


Bugün Kızıldere’yi anlamak, bir anmayı tekrarlamak değildir. Kızıldere’yi anlamak, yaşadığımız her günü, Mahir’in gözünden yeniden inşa etmektir. 


Bugün banka kuyruklarında açlıktan fenalaşanların, okul sıralarında umut yerine kaygıyla yoğrulan gençlerin, sabahın köründe ucuz işçilik için yollara düşenlerin yüzüne baktığımızda; Mahir'in gözlerinden süzülen o büyük isyanı görürüz.


Çünkü Kızıldere sadece geçmişin trajedisi değil, bugünün sorusudur:


Hangi sistem bir avuç insanı açlığa, yoksulluğa, köleliğe mahkûm ederken, öbür avuç bir sarayda tok ölebilir? 


Hangi düzen, barikat kuran gençleri "terörist" diye damgalar da, milyonların emeğini sömürenleri "iş insanı" diye yüceltir?


Mahirler bunu sordu. Cevabını da haykırarak verdi: “Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde!”


Bugün bu haykırış, Taksim’in yasaklı sokaklarında, Roboskî’nin parçalanmış bedenlerinde, Soma’nın karanlık madenlerinde yankılanıyor. 


Kızıldere’nin kurşunları hâlâ bitmedi, çünkü kurşun sıkan el hâlâ aynı. Adı bazen sermaye, bazen tek adam rejimi, bazen NATO, bazen "milli güvenlik". Ama özü hep aynı: Halkı susturmak.


Ama halk sustuğunda, tarih konuşur.


Ve tarih, Kızıldere’de bir dipnottur sadece. Asıl metin, bugün yazılıyor: Fabrikalarda, kampüslerde, sokak eylemlerinde, kadınların haykırışında, Kürt gençlerinin özgürlük arayışında, işsizlerin öfkesinde… 


Her yerde Mahir’in izleri var. Ve her yerde o soru: Ya teslim olacağız ya da Kızıldere’nin izinden yürüyeceğiz.


Çünkü devrim, geçmişte kalmış bir romantizm değil; geleceği kazanma iradesidir.


30 Mart, bir anı değil; bir çağrıdır.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı