**"Erilliğimizi Sorgulamadan 8 Mart’ın Anlamı Yok"**

 **"Erilliğimizi Sorgulamadan 8 Mart’ın Anlamı Yok"**


Bu sorgulamayı 54 yaşındayım yıllar içerisinde elbette yaptım. Ama emin olun kendini sosyalist/ komünist olarak tanımlayan ben kendi adıma söylüyorum tabi bu yıllar içerisinde çok da yapmadım. Sayısı üçtür, beştir. 


Ben bir anne dört kızkardeş ile büyüdüm. Sonradan evlendim bir de kızım oldu.  Yani hep kadınlar içinde büyüdüm, geliştim.Yaşadığımız toplum , feodal yapılar beni o evlerde bir erkek yaptı. Çünkü bu arkaik ilşkiler içinde öyle olmalıydım. Evin sahibi, evdeki kadınların yanında bulunması gereken bir eril kişi. 


Yine de bu toplumun tüm sömürü çarklarına bütün bu ilişkiler içerisinde bir karşı duruş gösterek emekten yana mücadele eden, toplumu değiştirip, dönüştürmeyi düşünen sosyalist düşünce yapısına sahip olmayı becerebildim. 


Ama hepsi bu, bir türlü bu egemen düzenin tüm çarklarını kırıp onun dışına çıkamadım. Kırdıklsrım oldu kıramadıklarım daha fazlaydı. 


Özellikle son 1 aydır yaşadıklarım, sevdiğim kadına, sevdiğim kadınlara yaşattıklarım bu çarkların eseriydi. 


Bu yüzden bugün burada  yazacağım yazı ile 8 Mart güzellemesinde bulunup kendimi tatmin edip kadınlara karşı görevini yapmanın huzuru içinde olmayacağım. Bu onlara bir özür yazısı ve özeleştiri olacak. 


Her yıl 8 Mart geldiğinde, kadınların mücadelesini selamlayan süslü cümleler, sosyal medyada paylaşılan mesajlar, çiçekler ve temsili destek gösterileri havada uçuşur. 


Fakat biz erkekler, bu düzenin bir parçası olarak, gerçekten neyi kutladığımızı hiç sorguluyor muyuz? Erkek egemenliğinin gölgesinde sıkışmış bir dünyada, kadınların direnişini yalnızca bir günlüğüne hatırlamanın, kendi iktidarımızı ve ayrıcalıklarımızı sorgulamadan dayanışmadan bahsetmenin hiçbir anlamı yoktur.


Bu düzenin devamlılığını sağlayan bizleriz. Annelerimizi kutsarken onlara biçtiğimiz rolü hiç düşündük mü? Sevdiğimiz kadınları sahiplenirken, aşkın içindeki gizli tahakküm mekanizmalarını fark ettik mi?


 Kız çocuklarımızı büyütürken, onların önüne koyduğumuz görünmez sınırların farkına vardık mı? Kendi hayatlarımızın içinde, kadınların yaşamlarını nasıl şekillendirdiğimizi, hangi engelleri koyduğumuzu, hangi hakları verdik/vermediğimizi düşündük mü?


Eril düzen, sadece kaba şiddetle değil, geleneklerle, töreyle, dinle, hukukla, iş hayatında kurulan hiyerarşilerle ve en önemlisi, erkeklerin gündelik hayatlarında inşa ettiği iktidar ilişkileriyle sürüyor.


 Kadınlar sokakta öldürülüyorsa, işyerlerinde mobbinge maruz kalıyorsa, ekonomik güvencesizlik içinde hayatta kalmaya çalışıyorsa, bunların her biri doğrudan veya dolaylı olarak biz erkeklerin yarattığı düzenin sonucudur.


Bu yüzden 8 Mart’ta yapılması gereken, yalnızca kadın mücadelesine dışarıdan alkış tutmak değil, erkekliğimizi, iktidarımızı ve payımıza düşen sorumluluğu sorgulamaktır. 


Yalnızca bir gün değil, her gün… Kadınların mücadelesinin yanında durmak, önce kendi kurduğumuz tahakküm mekanizmalarını yıkmaktan geçer. 


Bunun için de önce her birimizin, hayatımızda var olan kadınlardan özür dilemesi gerekiyor. Çünkü bu mücadelede en büyük devrim, önce kendimizi değiştirmekten geçiyor.


Buradan bütün bunları yapamadığımız için, yapamadığım için, bu toplumun, bu düzenin eril bir ferdi olarak kendimi drğiştiremediğimm için önce hayatımda ki sevdiğim kadından,hayatımda ki diğer kadınlardan ve tüm kadınlardan ÖZÜR DİLİYORUM. 


Bakın bunu yine burada yapabildim. Belki de bu özrü onlardan meydanlarda kurulan kürsülerden dilemek gerekiyor. O zaman anlamını bulır belki

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı