**"Dikensiz Gül Bahçesi"**

 Denemelere devam, Belki hepsinden kısa bir öykü çıkar. 


**"Dikensiz Gül Bahçesi"**


Kadın pencerenin önünde duruyordu. Şehrin puslu sabahı, uykusuz geçen gecesinin içine sızıyordu. Telefonu hâlâ elindeydi, ekran parlaktı. Kelimeler gözünün önünde sıralanmıştı.


Adamın tüm  ısrarlarına ve sevgi sözcüklerine karşı söylediği tek cümleydi :


"Ben bu ilişkiyi istemiyorum."


Yazdığına öylece baktı. Harfler soğuktu. Karşıdaki adamın kelimeleri ise sıcaktı, ıslak, yapışkan. Sevgi sözcükleri arasında boğuluyordu.


"Sensiz nefes bile alamam."


Dudaklarına alaycı bir gülümseme oturdu. Nefes almak… Hayat dediğin bu muydu? Nefes almak için bir başkasına ihtiyaç duymak mı? diye düşündü kadın. 


Sırtını koltuğa yasladı. Cümleleri bir çivi gibi aklına çakılıyordu. Daha dün , deli gibi sevmişti onu, soğuk bir kış gecesinde… Şimdi ise, onu düşünmek bile ağır geliyordu.


Telefonun diğer ucundaki adam, ellerini saçlarına daldırdı. Kalbi sıkışıyordu. "Hâlâ seviyorsun, biliyorum." demek istedi. Ama kelimeler boğazına takıldı.


Kadın tekrar yazdı:


"Bir ilişki için neden bu kadar çabalayayım ki? Kendimi neden sıkıntıya sokayım?" Beni bu kadar yoran bir ilişki için? 


Adam ekranına düşen mesajı gördü. Parmakları titredi. Bir kadın neden böyle konuşurdu? Aşktan, sevgiden bahsetmeden… Yalnızca bir gereklilik gibi…


"Sana tapıyorum, sana mecburum." diye yazdı.


Karşı taraftan tek kelime geldi:


"Beter ol."


Bıçak gibi kestiği bir kelimeydi bu. Soğuktu, keskin ve acımasız.


Kadın pencereyi açtı, soğuk bir rüzgâr yüzünü okşadı. Başını kaldırdı. Gökyüzü masmaviydi.


Tek kişilik bir dikensiz gül bahçesi… İşte istediği buydu. Bir aşk ilişkisi olmayan. Her aşk insanı yoruyordu. Bunu öğretmişti yaşanmışlıklar. 


Telefon çaldı. Erkek hâlâ yazıyordu. Hâlâ umutla, hâlâ sevgiyle, hâlâ özlemle…


Kadın telefonu kapattı. Sessizlik odayı doldurdu.


Kendi dünyasına döndü, hiçbir dikenin batmayacağı bir bahçeye.


Mutluluk denilen bu muydu? Yoksa güle dikenleriyle birlikte sahip olmak mı? 


Dikensiz bir gül bahçesi olur muydu? 


Dışarıda şehir uğultusu devam ediyordu. Bir ilişki daha, buhar olup gökyüzüne karışıyordu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

**"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"**

 **"Hırsız Kim? Kod 46 ve Sınıf Kavgasının Gerçek Faili"** İki gün önce sabaha karşı Aksa Enerji işçileri güne işten atıldıklarını öğrenerek başladı. Ama nasıl bir atılma? SGK kayıtlarına kod 46 ile – yani “hırsızlık” suçlamasıyla.  Evet, patron bu işçileri hırsızlıkla suçladı. Üstelik bu işçiler bir yıl kadar önce kendi gelecekleri için, düşük ücretlerine ve güvencesiz çalışma koşullarına karşı direnmişlerdi.  Rize, Trabzon ve Giresun’daki enerji emekçileri, patronun kurduğu sahte sendikal duvarları yıkarak kendi sendikalarını, Bağımsız Enerji İşçileri Sendikası’nı kurmuş; örgütlenmiş; greve çıkmışlardı.  O grev sayesinde şirket ücretlerde düzenlemeye gitmek zorunda kalmış, iş güvenliğinde bazı geri adımlar atmıştı. Ama sınıf mücadelesi öyle bir şeydir ki patronlar hiçbir şeyi unutmaz, hele hele kaybettiklerini asla affetmezler.  O grev, o kazanım, o birlik duygusu Kazancı Holding’in kalbinde bir ukte gibi kalmış olacak ki, bir yıl sonra intikam soğuk bir sabah...
Devamı

**“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”**

 **“Sol Yumruk, Sağ Elin Şiddetini Temize Çekemez!”** Bir adam… Adını vermeyeceğim. Çünkü onun adı bir kişi değil, bir zihniyet. Bir kadına bağırıyor. Yetmiyor, yüzüne tokat atıyor sertçe, bir tehdit gibi. Topluluğun ortasında. Ve en acısı? Bu kişi kendini sosyalist olarak tanımlıyor. Bütün mücadele alanlarında öne çıkıyor. Eşitlik nutukları atan, sokakta pankart taşıyan biri. Ama evde, ya da sokakta, bir kadının sesini bastırmak için sesini yükselten biri. Bize bu mu kaldı yoldaşlar? Marksist olmak, bir metin ezberlemek değil; Özgürlükçü olmak demektir. Ve en ağır tutsaklık zinciri, kadının her gün maruz kaldığı görünmez prangalardır. Kadınları ezen sistem sadece kapitalizm değil; Onu doğuran ve besleyen ataerkil tahakkümün ta kendisidir. Bir erkek, ister sağcı ister solcu olsun; kadına şiddet uyguladığında egemenin suretini taşır. Sen hangi bildiriyi imzalamışsın, hangi yürüyüşe katılmışsın, önemsizdir. Kadına tokat atan el, sınıf kardeşliğini de, eşitliği de, halkın onurunu da p...
Devamı

**"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"**

 **"Dua Karnını Doyuruyor mu, Katmer?"** 41 işçi... Sadece rakam değil bu. Bir yıldan uzun süredir örgütlenme mücadelesi veren, alın terinin hakkını isteyen, hayatlarını bir elektrik direğinde, bir trafoda, bazen canları pahasına çalışarak geçiren 41 insan... Şimdi hepsi, bir kalemde Kod 46 ile fişlendi. Yani devletin resmi kaydında “ahlaksız”, “hırsız”, “yüz kızartıcı” ilan edildiler. Ve o insanlar… Ulaştıkları her kapıda “destek” istediler. Kimi sustu, kimi kafasını çevirdi. Ama bir kişi konuştu. AKP Rize İl Başkanı Yılmaz Katmer:  “Sizin için dua ederim.” Ey Katmer, O dua senin çocuklarının karnını doyuruyor mu? Dua ile mi girdin sen o koltuğa? Dua ile mi alınıyor elektrik faturası, dua ile mi ödüyorsun özel okul taksidini, araba kredini, market harcamanı? Ama işçiye gelince: “Ben dua ederim.” Bu ülkede artık yoksula dua, zengine vergi affı düşüyor. Bu ülkede artık işçiye sabır, patrona teşvik düşüyor. Rize’de ,Trabzon'da ,Artvin'de ,Giresun'da yaşananları herk...
Devamı